Με βοήθησε πάρα πολύ ο δάσκαλος μου στην Τετάρτη τάξη κύριος
Αλέκος. Έρχονταν κοντά μου να μου μιλήσει γιατί από μακριά δεν άκουγα. Έδινε
οδηγίες για τις εργασίες από μακριά στα άλλα παιδιά και ερχόταν κοντά μου και
τα επαναλάμβανε για μένα. Δεν αγαπούσε μόνον εμένα, αλλά όλα τα παιδιά. Όταν
έφυγε κλαίγαμε όλοι.
Όταν παίξαμε το δικό
μας έργο είχε πολύ κόσμο. Είχαν έρθει και γονείς από τη Νέα Καρυά να μας δουν. Μου
έμειναν αξέχαστες αυτές οι στιγμές. Η μητέρα μου βασίστηκε στον δάσκαλο, τον
εμπιστεύτηκε, και παρόλα τα προβλήματά μου με άφησε να πάω τόσο μακριά.
Οι συμμαθητές μου με αγαπούσαν, δεν με κορόιδευαν, τα
πηγαίναμε καλά, παίζαμε μαζί. Ήμασταν αγαπημένοι, δεμένοι μεταξύ μας. Και ο κύριος
Θανάσης ήταν καλός, με αγαπούσε και με βοηθούσε. Θυμάμαι που μας έβαζε να
μαζεύουμε φύλλα από τα δέντρα και κάναμε φυτολόγιο, δηλαδή τα κολλούσαμε σε ένα
τετράδιο. Με βοηθούσε όπου δυσκολευόμουν.
Χαίρομαι που τα παιδιά μου πήγαν και συνεχίζει η μικρή μου
να πηγαίνει σε αυτό το σχολείο. Το αγαπώ αυτό το σχολείο, έχω αναμνήσεις καλές.
Θέλω να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου τον κ. Αλέκο και τον κ. Θανάση, που
μου έμαθαν να γράφω και να διαβάζω, παρόλο το πρόβλημά μου, έτσι μπορώ σήμερα
να βοηθώ τα παιδιά μου.
Νέα Καρυά 18-12-2015





Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου